Ο Aldοus Huxley είχε πει πως διανοούμενος είναι κάποιος που ανακάλυψε κάτι πιο ενδιαφέρον από το σεξ. Κάποιος άλλος, το πήγε λίγο παραπέρα λέγοντας πως διανοούμενος είναι αυτός που βρήκε κάτι πιο ενδιαφέρον από τις γυναίκες. Υπεραπλουστευμένοι αφορισμοί που εσκεμμένα δεν λαμβάνουν υπόψη τους μια θεμελιώδη παράμετρο: η ανδρική φύση αιτιολογεί την ύπαρξή της μόνο μέσα από το σεξ, όσα και να είναι τα πτυχία στον τοίχο.

Θα ήθελα να διευκρινίσω εδώ ποιος άνδρας ΔΕΝ είναι ο διανοούμενος. Είναι προφανές πως δεν χαρακτηρίζουμε ως τέτοιον οποιοδήποτε αρσενικό το οποίο α)φορά γυαλιά αλά John Lennon β) ανήκει στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και γ) έχει απομνημονεύσει επαρκή αριθμό στίχων από ερωτικά ποιήματα του Pablo Neruda (π.χ. αν στην ερώτηση «Που ήσουν χτες και δεν απαντούσες στο κινητό;» σας απαντήσει  « όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί…», τότε σαφώς υπάρχει πρόθεση αποπροσανατολισμού).

Η δική μου κατάβαση στον μαγικό κόσμο της διανόησης ξεκίνησε με ένα διδάκτορα της ψυχολογίας ο οποίος, την εποχή που τον γνώρισα, ολοκλήρωνε την διατριβή του περί της Θυσίας. Παρόλο που είμαι σπουδαγμένη, ομολογώ πως  ώρες ώρες δεν καταλάβαινα λέξη από  ό, τι μου έλεγε. Οι θυσίες που εγώ ήξερα ήταν της Ιφιγένειας, του Αβραάμ, άντε και της Λαίδης Άντζελας, όμως ήταν αυτή η ακαταλαβίστικη γλώσσα -σε συνδυασμό με μια ομολογουμένως γοητευτική εξωτερική εμφάνιση- που με έλκυε όπως το φως την πυγολαμπίδα, οδηγώντας με στο κρεβάτι του.

Ο διδάκτωρ με υποδέχθηκε σύντομα εκεί, αφού είχα προλάβει να μάθω τις βασικές αρχές της ψυχανάλυσης, οι οποίες θα με βοηθούσαν πολύ στο να αντιμετωπίσω την κρίση που θα ερχόταν γρήγορα. Διότι ο ψυχαναλυτής ήθελε να γίνει ο ψυχαναλυμένος. Δυστυχώς, ούτε μια ιερή φανταστική συμμαχία μεταξύ Freud και Lacan δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον κλαυθμό και τον οδυρμό του διδάκτορα. Έμαθα τα πάντα για την σκληρή μητέρα του, τον χαμηλών τόνων πατέρα του, τις γυναίκες που προσπαθούσαν πάντα να τον ευνουχίσουν συναισθηματικά. Αναγκάστηκα να εξαφανιστώ για να μην προβώ σε πραγματικό ευνουχισμό.

Η ατυχής προσπάθεια με τον διδάκτορα όμως δεν με πτόησε. Συνεπώς, μου φάνηκε σαν προαγωγή η γνωριμία μου με αναπληρωτή καθηγητή πανεπιστημίου, με γνωστικό αντικείμενο την αγγλική λογοτεχνία, διδακτορικό στις αδερφές Bronte και εκκολαπτόμενο ποιητή. Όλο αυτό το βαρύγδουπο βιογραφικό μου το κατέθεσε ο ίδιος προφορικά στην μπάρα του μαγαζιού που γνωριστήκαμε ένα βράδυ, το οποίο πέρασε ευχάριστα με αναγνωριστικές, λεκτικές πτήσεις του ενός στον εναέριο χώρο του άλλου. Το διάχυτο άρωμα της διανόησης μου γαργαλούσε προκλητικά τα ρουθούνια. Ήμουν απίστευτα τυχερή αφού επιτέλους είχα συναντήσει τον άνδρα που (νόμιζα πως) πάντα ήθελα: γοητευτικός, καλλιεργημένος, καλοντυμένος, με βαθιά σέξι φωνή.

Το επόμενο χρονικό διάστημα πρωταγωνιστούσα άθελά μου σε μια μοντέρνα εκδοχή του «Εκπαιδεύοντας την Ρίτα». Μέχρι να γίνει το σεξ το τι παρουσιάσεις βιβλίων είχα δει, τι ποιητικές βραδιές με άγνωστους ποιητές τύπου Φανφάρα είχα παρακολουθήσει, τι αμέτρητες όπερες και μουσικά σύνολα είχα ακούσει  στα μέγαρα και τις λυρικές, τι βαρύ ξένο και ελληνικό κινηματογράφο είχα δει σε κάτι αίθουσες της κακιάς ώρας, δεν περιγράφεται. Στις μεγάλες μου αυτοπεποιθήσεις ένιωθα σαν την Mairylin που είχε κατάδικό της έναν Arthur Miller: το θηλυκό και ο διανοούμενος. Ακόμα και το dirty talk στις προσωπικές μας στιγμές ξεχείλιζε από πρωτοφανή αισθησιασμό. Αναφερόταν στο μόριο του με λυρικά επίθετα και περιέγραφε τον ερεθισμό του με παραφρασμένους στίχους του Λόρδου Byron. Είχε συνέχεια  όρεξη για ερωτοτροπίες, σαν να προσπαθούσε να αποβάλλει από πάνω του την ακαδημαϊκότητα και την στεγνότητα της ημέρας που είχε προηγηθεί και έτσι πριν ο ..λέκτωρ λαλήσει τρεις, ερχόταν η τέταρτη -και πανηγυρική- φορά.

Τελικά ο λέκτορας μου δεν ανταποκρίθηκε στα υψηλά standards. Αρχικά, ενώ διατυμπάνιζε πως θα είμαι η αιώνια μούσα του, αφού εγώ του ξεκόλλησα την έμπνευση όπως υποστήριζε και έτσι κατάφερε να γράψει την πρώτη του ποιητική συλλογή, διαπίστωσα έκπληκτη όταν την ξεφύλλισα πως την είχε αφιερώσει στην «Λατρεμένη μου Μητέρα» (τελικά ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΤΟΥΣ). Μετά, ακολούθησε μια περίοδο αποχής από το σεξ αφού υποστήριζε πως η σωματική απόλαυση τον αποσυντονίζει και δεν μπορεί να «να πιάσει  με την απόχη του τις λέξεις που φτερουγίζουν». Ύστερα, έπρεπε να διορθώσει τις εργασίες όλου του εξαμήνου για τους 156 φοιτητές του στο πανεπιστήμιο και να μεταφράσει 2 βιβλία για την αγγλική ποίηση του 18ου αιώνα. Αναρωτιόμουν που ήταν όλες αυτές οι υποχρεώσεις στην αρχή της γνωριμίας μας. Όπως είναι αυτονόητο, την τρίτη φορά που επικαλέστηκε φόρτο εργασίας και «προσωπική δέσμευση στην λογοτεχνία», αποχώρησα  με ελαφρούς διασκελισμούς..

Κάπως έτσι έληξαν άδοξα οι προσπάθειες μου να βάλω  την διανόηση στην ερωτική μου ζωή. Μήπως είχε δίκιο η Ε. όταν έλεγε πως προτιμά να την παίρνουν χωρίς να την καταλαβαίνουν από το να την καταλαβαίνουν χωρίς να την παίρνουν;

The Godmother