Μα συμβαίνουν αυτά δίπλα μας; Ναι. Αρκεί να αντέχεις να περιπλανηθείς στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της σεξουαλικότητας.

Φετιχισμός σημαίνει να έχεις διέγερση αντικρίζοντας ή χαϊδεύοντας αντικείμενα. Στην ψυχιατρική είναι νεύρωση. Στις μητροπόλεις είναι τάση. Οπότε η δουλειά της καλής sex editor, είναι να ανακαλύψει πού και πώς συμβαίνει. Με αυτά και με τ΄ άλλα, πήρα ένα βράδυ την κολλητή μου τη Μαρίζα, να πάμε στα γενέθλια μιας αφέντρας. Επαγγελματίας αφέντρας, που γνώρισα σε ένα άλλο ρεπορτάζ. Δηλαδή την πληρώνουν οι άντρες για να τους δέρνει και να τους βασανίζει (200 ευρουδάκια την ώρα, χωρίς σεξ, αυτό κι αν είναι γυναικεία επιχειρηματικότητα). Η εορτάζουσα μου έχει πει ότι στο πάρτι της εκτός από όλους τους σαδομαζοχιστές της πόλης, θα είναι και όλοι φετιχιστές της πόλης. Κάπως όταν στο πολύ ξεκίνημα της ηλεκτρονικής μουσικής έβγαιναν στα ίδια μέρη τρανσάδες και χαουζάδες γιατί δεν είχαν επιλογές- όταν μαζεύτηκαν πολλοί σε κάθε σκηνή ξεκαθάρισε το τοπίο κι ο καθένας έβρισκε το ντι τζέι του και το πάρτι του.

Για την περίσταση έχω ντυθεί με μαύρο στενό δερμάτινο φόρεμα και μαύρες δωδεκάποντες peep-toe γόβες απ΄ όπου διακρίνεται το τέλειο ροζ με λουλούδια από στρασάκια πεντικιούρ μου (στους φετιχιστές συγκαταλέγονται και οι ποδολάγνοι. Μην τους κάνω κακή πρώτη εντύπωση).   Η Μαρίζα έρχεται ντυμένη με γκρι ταγεράκι και φλατ μοκασίνια. ‘‘Που πας έτσι;” ρωτώ. ‘‘Μα ήρθα κατευθείαν απ΄ τη δουλειά‘‘ μου λέει. ‘‘Κι εξάλλου κανείς σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει φετίχ τα φλατ μοκασίνια; Είναι τόσο άνετα… Κάποιος φετιχιστής θα εκτιμήσει το ακριβό δέρμα, δε μπορεί” επιμένει.  Ώρες ώρες η Μαρίζα μου σπάει τα νεύρα…

120 Ημέρες στα Σόδομα

Έχουμε πάρει δώρο μια καλή σαμπάνια για την εορτάζουσα και σκάμε μύτη στο σπίτι της όταν έχει ήδη γεμίσει. Ο κόσμος έχει χωριστεί σε δύο μέρη. Από τη μια πλευρά κάθονται οι σαδομαζοχιστές-τους αναγνωρίζεις εύκολα γιατί έρχονται σετάκι αφέντης-σκλάβα και αφέντρα-σκλάβος, με τα δερμάτινά τους, τις αλυσίδες τους, τα φίμωτρά τους, με όλο τέλος πάντων τον αναγνωριστικό εξοπλισμό της φυλής τους. Κυρίως βέβαια τους αναγνωρίζεις γιατί ο αφέντης πάει όρθιος και ο σκλάβος στα τέσσερα, δεμένος με αλυσίδες. Εμείς είμαστε και οι δύο όρθιες. Και καθόμαστε με τους φετιχιστές. Οι φετιχιστές δίνουν περισσότεροι σημασία στο στιλ και ο χώρος έχει γεμίσει από σέξι κορσέδες, λάτεξ ζαρτιέρες, ολόσωμες δίχτυωτές φόρμες, μπότες πάνω απ΄ το γόνατο που κλείνουν πίσω με κλιπς.

Στο Τόκιο και τη Νέα Υόρκη διοργανώνονται πια κανονικές επιδείξεις μόδας όπου ευφάνταστοι σχεδιαστές χρησιμοποιούν την χημεία και την τεχνολογία για να φτιάξουν κοστούμια που ξεπερνούν κάθε ιδέα που είχαμε μέχρι σήμερα για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένα εσώρουχο- φετίχ. Οίκοι όπως ο λονδρέζικος House of Harlots δίνουν πια την haute couture του φετίχ και ντύνουν τις γυναίκες ως φουτουριστικά pin up ή γκέισες με μικροσκοπικά κιμονό και κορσέ από τιρκουάζ λάτεξ. Άλλα κοστούμια είναι σε αναγεννησιακό στιλ και άλλα εμπνευσμένα από τις δυναμικές ηρωίδες των ταινιών κόμικ. Οι περισσότεροι οίκοι φετίχ, πάντως, δίνουν στη μοντέρνα ερωμένη μια πιο σέξι εκδοχή του Μιγκλέρ.  Ακόμη και οι εταιρίες ερωτικών ειδών που διαθέτουν τα είδη τους στα sex shop έχουν αλλάξει το στιλ τους και βγάζουν πια τις παραδοσιακές στολές νοσοκόμας, υπηρέτριας, αφέντρας, γκέισας, pin –up, γοργόνας κλπ, πολύ πιο μίνιμαλ και space. Μέσω sex shop ή μέσω ίντερνετ βρίσκει κανείς και όλες τις αντίστοιχες στολές για άντρες, όπως μαύρα δερμάτινα παντελόνια και στολές αστυνομικού, στρατιωτικού, πυροσβέστη- υπάρχει μια αξιοσημείωτη μερίδα γυναικών εκεί έξω που χτυπά μεικτό οργασμό με το που δει ένστολο, αυτό κι αν είναι φετίχ… Τα φετίχ πάρτι είναι εκεί όπου όλα αυτά φοριούνται και εκτός κρεβατιού. Και όπου οι φετιχιστές βρίσκουν τους ομοϊδεάτες τους για να φλερτάρουν και να κάνουν σεξ. Το πιο hot θεωρείται σήμερα το Wasteland του Άμστερνταμ, το οποίο είναι fetish και swingers club μαζί (και για ανταλλαγές ζευγαριών δηλαδή, βλ. στο ανάλογο κείμενο του σάιτ «Let’s Swing»). Διοργανώνεται μια φορά το μήνα σε βίλες και συγκεντρώνει κόσμο απ΄ όλη την Ευρώπη.

Στο πάρτι γενεθλίων όπου βρισκόμαστε, συνειδητοποιώ ότι μπορεί να περάσεις ολόκληρο το βράδυ απλά παρατηρώντας τα παπούτσια που φορούν οι γυναίκες. Γόβες στιλέτο, λουριά μέχρι το γόνατο, πλέξιγκλας τακούνια…‘‘Στο είπα ότι δεν έπρεπε να φορέσεις φλατ μοκασίνια. Θα καταλάβουν όλοι ότι είμαστε τουρίστριες εδώ‘‘ ψιθυρίζω στη Μαρίζα. ‘‘Στην Αγγλία του 17ου αιώνα, οι γυναίκες που φορούσαν τακούνια για να προσελκύσουν τους άντρες θεωρούνταν μάγισσες και τιμωρούνταν‘‘ μου λέει. Δεν ξέρω. Εδώ μέσα πάντως φαίνεται να τιμωρούνται οι άντρες από τις γυναίκες που φορούν τακούνια. Η εορτάζουσα μας λέει να την ακολουθήσουμε, ανοίγει μια πόρτα και μας δείχνει ένα δωμάτιο του σπιτιού. Είναι το δωμάτιο όπου πηγαίνει τους φετιχιστές με τα γυναικεία παπούτσια και τους ποδολάγνους πελάτες της. Σε ένα ράφι βρίσκονται όλων των ειδών παπούτσια, από ψηλές δερμάτινες μπότες και πλατφόρμες για στρίπερ μέχρι τακούνια Λουδοβίκου και χρυσά πέδιλα. Οι πελάτες διαλέγουν ποιο θέλουν να φορέσει η mistress για να το φιλήσουν και να μπήξει ελαφρά το τακούνι του στο δέρμα τους. Αυτό μόνο. Γιατί στον κόσμο του φετίχ, το αντικείμενο λατρεύεται περισσότερο από το σώμα. Από την οροφή όμως, προσέχω ότι κρέμονται αλυσίδες – ‘‘κάποιοι πελάτες θέλουν να  τους πατήσω με όλο το βάρος του σώματός μου‘‘ μου εξηγεί η mistress, ‘‘οπότε κρατιέμαι από τις αλυσίδες‘‘.

Όταν επιστρέφουμε πίσω, παρατηρώ τους φετιχιστές με τα παπούτσια. Έχουν πάντα το βλέμμα καρφωμένο κάτω. Όταν δουν κάποιο που τους αρέσει, ρωτούν την ιδιοκτήτριά του ‘‘μπορώ να φιλήσω τα παπούτσια σας κυρία;” Εκείνη λέει ‘‘ναι‘‘ ή ‘‘όχι‘‘ ανάλογα με το αν της αρέσει ο φετιχιστής. Ο οποίος συνήθως είναι και ποδολάγνος. Οπότε εκείνη βγάζει τα παπούτσια, για να τον αφήσει να της φιλήσει τα πόδια. Εκείνος μετά ρωτά  ‘‘να πάω και πιο πάνω κυρία;” Kι αν εκείνη δεχτεί, φεύγουν για ένα απ΄ τα δωμάτια του σπιτιού. Άλλοι απ΄ τους καλεσμένους κάνουν σεξ εκεί, μπροστά σε όλους.  Σε λίγη ώρα, όπου κι αν γυρίσω το βλέμμα μου σε αυτό το πάρτι, βλέπω κόσμο να κάνει σεξ. Κανείς δεν τρώει τις θεϊκές μπόμπες απ΄ το μπουφέ, οπότε λέω να τις τιμήσω εγώ. Έχω πάρει την πιατέλα μπροστά μου, τρώω και παρακολουθώ τι συμβαίνει γύρω σα να βλέπω ταινία. Ο φετιχισμός και ο σαδομαζοχισμός εμένα μου ανοίγουν τον όρεξη, ένα περίεργο πράγμα…

Άνδρες στα Πόδια μας

Η Μαρίζα έχει πάρει χαμπάρι ότι τα μοκασίνια της προκαλούν εντύπωση ανάμεσα σε τόσα δεκαπεντάποντα, οπότε τα έχει βγάλει, έχει ξαπλάρει σε μια πολυθρόνα και τρώει τσιπς παρακολουθώντας επίσης έκθαμβη το live πορνό που εκτυλίσσεται γύρω. Σε χρόνο dt έχει προσελκύσει όλους του ποδολάγνους του πάρτι, που κοιτάζουν τα δάχτυλά της σαν να βλέπουν τη Μόνικα Μπελούτσι επί δέκα. Εκείνη δεν παίρνει χαμπάρι κι εξακολουθεί να τρώει αμέριμνη. Ένας ημίγυμνος γυμνασμένος ποδολάγνος με μούσι, που μου θυμίζει υπερβολικά Τζέραλντ Μπάτλερ στους ‘‘300‘‘ πέφτει στα τέσσερα μπροστά της και την ρωτά με ικετευτικό βλέμμα: “μπορώ να φιλήσω τα πόδια σας κυρία;” H Mαρίζα ξεροκαταπίνει τα τσιπς, ‘‘why not;‘‘ του λέει και σηκώνει το ένα. ‘‘Μαρίζα!‘‘ φωνάζω και πετάγομαι από την άλλη πλευρά του δωματίου δίπλα της. ‘‘Ένα ρεπορτάζ ήρθαμε να κάνουμε‘‘. ‘‘Α, τι ωραία‘‘ μουρμουρίζει εκείνη, ‘‘σα να σου κάνουν πεντικιούρ‘‘. Και του δίνει τώρα και το άλλο πόδι. ‘‘Μαρίζα!‘‘ συνεχίζω. ‘‘Είσαι και παντρεμένη με δυο παιδιά‘‘. Γυρίζει με γλαρωμένο βλέμμα: ‘‘Kαλέ που το θυμήθηκες αυτό τώρα;”

Κάθομαι απελπισμένη στον καναπέ-ρεζίλι θα γίνουμε σε αυτό το ρεπορτάζ, είναι πια βέβαιο. Γύρω μου συνεχίζεται το όργιο, o ποδολάγνος εξακολουθεί να κάνει πεντικιούρ στη Μαρίζα, στην πλευρά των σαδομαζοχιστών έχει στηθεί ένας σταυρός και κάποιος βασανίζεται ανελέητα με μαστίγια. Ένας άντρας που φαίνεται ο μόνος νορμάλ εκτός από μένα, έρχεται ευτυχώς να μου πιάσει κουβέντα. Αλλά σύντομα με πληροφορεί ότι είναι ιδρυτικό μέλος ενός σάιτ ποδολάγνων. ‘‘Πέντε χιλιάδες μέλη με το που το ανοίξαμε!‘‘ μου λέει περήφανα. ‘‘Καμιά άλλη χώρα δεν έχει τόσους ποδολάγνους όσο η Ελλάδα‘‘. Α, δεν το ήξερα αυτό. Να που δεν είμαστε τελευταίοι σε όλα! Μου δίνει κάτι πληροφορίες για το ότι οι περισσότεροι προτιμούν τα πόδια να έχουν την φυσική οσμή, μπλα μπλα, ας μην μπούμε τώρα σε λεπτομέρειες-τρώω κιόλας τις μπόμπες…

Πάω να ακουμπήσω το ποτό μου καθώς μου μιλάει και συνειδητοποιώ ότι το τραπέζι έχει μετακινηθεί και στην θέση του βρίσκεται μια γυναίκα στα τέσσερα. Η οποία κάνει το τραπέζι! Κι εγώ οφείλω να ακουμπήσω το ποτό μου στην ραχοκοκαλιά της γιατί αν δεν το κάνω θα το πάρει για απόρριψη και θα της προκαλέσω ψυχολογικά τραύματα. Αυτό το βίτσιο με τους ανθρώπους που κάνουν τα έπιπλα, μόνο σε αμερικάνικες ταινίες το είχα δει μέχρι σήμερα. Παραδίπλα άλλος ένας άντρας κάνει το σκαμπό για να ξεκουράζει πάνω του τα πόδια της μια γυναίκα που ξαπλώνει σε έναν καναπέ. Αυτό μόνο! Κάθονται αμίλητοι και κάνουν τα έπιπλα! Νομίζω ότι έχω να κάνω με τρελούς.

Σηκώνομαι για να πάω να βρω την αφέντρα να μου δώσει πληροφορίες. Ένας ξανθός άντρας πέφτει στα τέσσερα και μου λέει ‘‘ανεβείτε στην πλάτη μου κυρία, θα σας πάω εγώ στο διπλανό δωμάτιο‘‘. ‘‘Κάνει το πόνυ’’ μου ψιθυρίζει ένα κορίτσι με ολόσωμη λάτεξ φόρμα που φιλιόνταν με ένα άλλο κορίτσι δίπλα μου. Γιατί υπάρχουν και άντρες που έχουν φετίχ να κάνουν το πόνι, και μάλιστα περνούν εκπαίδευση γι΄αυτό. Βρίσκουν μια αφέντρα σαν την εορτάζουσα, και τους μαθαίνει τον σωστό βηματισμό, πώς να περπατούν στα τέσσερα για να μην ρίχνουν εκείνη που κάθεται στην πλάτη τους. Τα πόνι είναι αθώα πλάσματα- άλλοι άντρες κάνουν τους σκύλους και θέλουν να τους έχεις δεμένους κάπου στο σπίτι σου, να τους βάζεις να τρώνε από πιατάκια ζώων, και να γαυγίζουν κι από πάνω έτσι και είναι η τυχερή σου μέρα και πετύχεις κανέναν άλλο, νορμάλ γκόμενο, να φέρεις στο σπίτι.

Βρίσκω την αφέντρα στο διπλανό δωμάτιο, ανάμεσα στους σαδομαζοχιστές. Έχουν κάνει κύκλο και παρακολουθούν κάποιον διάσημο αρχιμάστερ, εκπαιδευμένο στην Ιαπωνία πάνω στο asphyxiation. Δηλαδή την ασφυξία, ή αλλιώς πνιγμό. Όταν πνίγεις τον παρτενέρ σου την στιγμή του οργασμού του-γίνεται πολύ εντονότερος έτσι. Ο master έχει μια γυναίκα ξαπλωμένη μπροστά του. Περνά ένα μαντήλι στον λαιμό της, εξηγεί στους άλλους τα σημεία που πρέπει να σφίξεις με το μαντήλι για να σταματήσει η παροχή οξυγόνου. Εκείνη αφήνει έναν βρόγχο και χάνει τις αισθήσεις της. Ο master την επαναφέρει δευτερόλεπτα αργότερα με κάποιες κινήσεις που κάνει με τα χέρια του από την κοιλιά της προς τον θώρακα, για να την ξανακάνει να αναπνεύσει και εξηγεί στους άλλους πώς ακριβώς γίνεται. Το κοινό είναι κατενθουσιασμένο. ‘‘Μήπως υπάρχει κάποιος που θέλει να δοκιμάσει;” ρωτά ο master και χωρίς να καταλάβω πως, η αφέντρα σπρώχνει εμένα στο κέντρο. ‘‘Όχι, όχι‘‘ λέω, ‘‘μην φοβάσαι‘‘ μου λέει ο master και με ξαπλώνει κάτω. Το τελευταίο που θυμάμαι είναι ότι πρώτα παραλύει το σώμα και μετά το μυαλό. Δηλαδή όταν το μυαλό σου δίνει την εντολή ‘‘σηκώσου και φύγε, δε μπορείς να αναπνεύσεις, εδώ σε πνίγουν πραγματικά‘‘, τα χέρια σου και τα πόδια σου έχουν παραλύει. Θυμάμαι επίσης που προσπαθούσα να θυμηθώ ποιος τραγουδιστής είχε πεθάνει έτσι, σε asphyctiation. ‘‘Θεέ μου, αν επιβιώσω από αυτό το ρεπορτάζ ορκίζομαι να αλλάξω δουλειά‘‘ ήταν η τελευταία μου σκέψη και μετά έχασα τις αισθήσεις μου.

Όταν συνέρχομαι μου παίρνει ώρα να καταλάβω πού είμαι. Νιώθω σα να έχω ξυπνήσει από βαθύ ύπνο, αλλά δεν ξέρω ποιοι στο καλό είναι όλοι αυτοί πάνω μου.  Τότε ακριβώς βλέπω κάτι γνώριμα μοκασίνια. Τα ακολουθώ με το βλέμμα, συναντώ το πρόσωπο της Μαρίζας. Να μου λέει πάνω απ΄ το κεφάλι μου ‘‘είσαι πολύ βιτσιόζα τελικά‘‘. Δεν λέω κουβέντα, σηκώνομαι, και φεύγουμε άρον- άρον απ΄ το πάρτι. Και να έχω και την Μαρίζα να κοιτάζει τα δωδεκάποντα pip toe μου στον δρόμο καθώς τρέχουμε να μπούμε στο αμάξι για να εξαφανιστούμε, να μου λέει: ‘‘Κατάλαβες τώρα γιατί φοριούνται φλατ μοκασίνια στα πάρτι των φετιχιστών;”

(δημοσιεύτηκε στο Marie Claire GR)