Ανακυκλώνοντας τα κορμιά μας

Ακύρωσα «σίγουρο» γκομενικό ραντεβού για χάρη της Αλίκης. Είχε φαγωθεί να κατεβούμε Γλυφάδα σε μια έκθεση φωτογραφίας που παρουσίαζε η Ντανιέλα. Φυσικά θα ερχόταν και η Ράνια μαζί, ο «έρωτας» (μη χέσω!) της Αλίκης.

Η Ράνια είναι η προσωποποίηση του «παίρνω ότι κινείται» ή αλλιώς «κάδος ανακύκλωσης». O «κάδος ανακύκλωσης» είναι το παζάρι με της τρελές, που τυχαίνει «που και που» να ονομάζεις φίλες σου, ενώ όταν σε βολεύει, το αλλάζεις σε «πότε- πότε», τις «καβαλάς» και τις αποκαλείς «fuck budies». Αν τύχει και κάποια σε καψουρευτεί, «λυπάμαι αλλά δεν έχεις καιρό για έρωτες, τώρα μαζεύεις εμπειρίες, είσαι ακόμα 26 (μισό), κι αν δεν τα κάνεις τώρα, πότε θα τα κάνεις;»

Οι κάδοι ανακύκλωσης, συνήθως έχουν «προσωπικότητα». Αλλού πετάς το μπουκάλι της «Absolut», και αλλού τα «Special Keys» που μόλις τελείωσαν. Στις γειτονιές της Αθήνας, θα συναντήσεις ένα «μπλε» κάδο για όλα. Τέτοιος κάδος είναι και η Ράνια. Το χειρότερο είναι πως «όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει, ενώ παράλληλα σφάζει και μαχαιρώνει και την Αλίκη», κοινώς , το «κέρατο πήγαινε σύννεφο».

Η φίλη μου η Αλίκη, είναι ένα ρομαντικό, ευαίσθητο πλάσμα. Το ευκολότερο πράγμα που μπορεί να της συμβεί, είναι να πληγωθεί. Η Αλίκη ερωτεύτηκε την Ράνια. Την ερωτεύτηκε παράφορα. Είχαν μια σχέση 3 χρόνων. Η απόλυτη αφοσίωση της μίας, ακουμπούσε στην χυδαιότητα της άλλης.

Εκείνο το βράδυ, σε εκείνη την έκθεση φωτογραφίας, νόμιζες πως συνωμοτούσε το σύμπαν, να μεταμορφωθούμε όλες μας σε κουτάκια μπύρας, κόκα κόλας, σε παλιά περιοδικά και ξεχασμένες εφημερίδες που ήρθε η ώρα να πετάξεις. Που αλλού, σε ένα «μπλέ κάδο».

Η Αλίκη μου εξομολογήθηκε κάτι, που δεν περίμενα να ακούσω από τα χείλη της. Σήκωσε επιτέλους τα μάτια της από το μίζερο παρελθόν της, και είδε «διαφορετικά» μια άλλη γυναίκα. Ερωτευόταν την Ντανιέλα. Μέσα σε μία παράνοια προσωπικής ευτυχίας, οι τύψεις της φώναζαν «πως μου έτυχε εμένα αυτό, εγώ είχα μάτια μόνο για την Ράνια!» και πριν προλάβει να κλάψει για έναν αποτυχημένο έρωτα που «ξεριζωνόταν» από μέσα της, η Ντανιέλα με την Ράνια ερωτοχτυπήθηκαν από τον ίδιο φτερωτό Θεό.

Κάτι που βέβαια, εγώ έμαθα πρώτη από όλους. Γιατί ξέχασα να σας πω, εγώ ήμουν το καλό παιδί (ακόμα). H “φίλη- πρότυπο”, αυτή που δεν μπλέκει ποτέ τις φίλες με τις γκόμενες. Ζούσε ακόμα μέσα μου το ήθος και η αξιοπρέπεια. Όλα αυτά, μέχρι να «ταυτιστώ» με κάποιο γυάλινο μπουκάλι μπύρας.

Η Ράνια τα έφτιαξε με την Ντανιέλα. Η Αλίκη έπεσε σε κατάθλιψη. Έχασε 15 κιλά, και επί 3 μήνες κατέβαζε μόνο αλκοόλ. Η Ράνια, ζούσε «πάλι» τον έρωτα της ζωής της, ενώ η Ντανιέλα, ετοίμαζε καινούρια έκθεση φωτογραφίας με τίτλο « Μια παρεξηγημένη προσωπικότητα ».

Η Αλίκη, έγινε st8 να πνίξει τον πόνο της. Η Ντανιέλα με την Ράνια, κατέληξαν να συζούν και τα πρώτα προβλήματα άρχισαν να εμφανίζονται στην σχέση τους. Εγώ, σε κάποια «μοίραζα» καυτά φιλιά, αλλά θα σας γελάσω σε πια.

Ο θεός του έρωτα, ο ίδιος που μας επισκέφτηκε σε εκείνο τον χώρο τέχνης, είχε ακόμα απλήρωτους λογαριασμούς μαζί μας, και η μόνη που δεν είχε στερέψει από αισθήματα να «ξεχρεώσει» την παρέα, ήμουν εγώ .Το σεμνό κορίτσι, που ευθύνες για «παρατράγουδα» δεν είχες να του καταλογίσεις, που όσο καιρό τραβιόταν η Ράνια με την Αλίκη, αφιέρωνα ατελείωτες ώρες σε συζητήσεις, εξηγώντας στη Ράνια πόσο πληγώνει την φίλη μου, βρέθηκα μέσα σε μια ατμόσφαιρα που έζεε από τσιγάρο, δίπλα σε ένα καναπέ που μύριζε αλκοόλ, πάνω σε ένα χαλί που είχε ποτίσει από το άρωμα την Ντανιέλας, έχοντας κάνει έρωτα έξι ολόκληρες ώρες μαζί της, να ακούω από την γραμμή την φωνή της Ράνιας, να ανακοινώνει στη «σχέση» της πως θα λείψει Weekend στους δικούς της, και εγώ να είμαι ευτυχισμένη που θα περάσω το Σαββατοκύριακο μου, δίπλα στην γοητευτική φωτογράφο.

(συνεχίζεται…)