The "L" Stories (part 8)

Ο έρωτας με έρωτα περνάει

Εννοείται πως η Δήμητρα ανακάλυψε πολύ σύντομα το gay στέκι της Μαλβίνας. Επίσης εννοείται, πως το χειλάκι της δεν γέλαγε, αν δεν καταλήγαμε στο συγκεκριμένο στέκι.  Την περίοδο εκείνη, εγώ γνώρισα τέσσερις φίλους της Δήμητρας, με τους οποίους ξέφευγα λίγο από την μουρμούρα της καψούρας.

Πρώτα, γνώρισα τον Βασίλη.Ο Βασίλης, πάντα χαμογελαστός έως και χαζοχαρούμενος, είχε αδυναμία στους πολύ αρρενωπούς άνδρες, ενώ είχε περιστασιακό γκόμενο τον Αποστόλη όσο ο δεύτερος τον ξεγελούσε ότι δεν είναι  και τόσο κουνιστός. Ο Αποστόλης είχε δεν είχε κλείσει τα 16, ευτυχώς εμφανισιακά ξεγελούσε και έμοιαζε μεγαλύτερος. Πάντα με πουκαμισάκι και μοκασίνι, λες και ερχόταν από βαφτίσια. Δεν ξέρω αν αληθεύει, αλλά ο Αποστόλης, μας έλεγε, πως τάχα έπεφτε για ύπνο, και όταν οι γονείς του στο σπίτι έπεφταν σε λήθαργο, εκείνος έφευγε, και γυρνούσε ίσα –ίσα για να φύγει για το σχολείο. Τα βράδια, έκανε όργια, τον χάναμε στις τουαλέτες, και κάθε τόσο τον βλέπαμε να βγαίνει από κει με άλλον παρτενέρ.

Τέλος, γνώρισα την Στίλβη και την Τζούντι. Αυτές οι δύο τα είχανε κάποτε. Η Στίλβη γνώρισε την Τζούντη που τύλιγε σουβλάκια στην Πίτα του Παππού, εκεί ερωτεύτηκαν και ήτανε μαζί. Ελληνική ταινία κανονικά. Οι δύο τους είχαν χωρίσει πριν χρόνια, και παρέμεναν καλές φίλες. Αν τις έβλεπες, και μάθαινες πως κάποτε τα είχανε, ξέσπαγες σε γέλια. Η Στίλβη, δήλωνε bi, ήταν ψιλή και αδύνατη, πωρωμένη με την Skin και τον Rodman. Είχε μια αδυναμία στους μαύρους, ο πρώτος της ήταν Κουβανός. Είχε λεέι ένα πουλί που ενώ ήταν σηκωμένο, μέσα της μεγάλωνε κι άλλο! ( Είχα ακούσει την ιστορία αυτή, πάνω από δέκα φορές.) Λεπτομέρεια, αλλά δεν μπορούσα να την παραλείψω!

Η Τζούντη, από την άλλη, ήταν υπερβολικά κοντή, με αγορίστικο μαλλί βαμμένο κόκκινο, ανασφαλής στα ερωτικά της, αλλά φιλόδοξη επαγγελματικά. Σκεφτόταν να εγκαταλείψει το σουβλατζίδικο, και να δουλέψει σε καφετέρια. Με τόσες περιπετειώδης προσωπικότητες γύρω μου, ξεχνούσα για λίγο τον χωματόδρομο στον οποίο είχε πέσει η Δήμητρα.

Η Δήμητρα είχε κάνει το στέκι της Μαλβίνας και δικό μας στέκι. Αφορμή για όλα στάθηκε ένα τραγούδι της Madonnas «Justify my love». Από τα αγαπημένα δικά μου τραγούδια, αλλά και της Δήμητρας, μας οδήγησε σε έναν αισθησιακό χορό που άναψε σε όλους μας την ίδια φιτιλιά. Και στους έξι μας, γεννήθηκε το ίδιο φιλόδοξο σχέδιο. Εγώ και η Δήμητρα να προσποιηθούμε πως είμαστε ζευγάρι, για τα μάτια της Μαλβίνας. Τόσο εγώ, όσο και η Στίλβη, ήμασταν σίγουροι για την αποτυχία του σχεδίου, καθώς αντικειμενικά η Μαλβίνα δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται ερωτικά τουλάχιστον για την Δήμητρα. Όχι, επειδή η Δήμητρα δεν ήταν ωραία, κάθε άλλο, ήταν πολύ ωραία, όμως η Μαλβίνα έδειχνε προτίμησε σε πιο «αρρενωπά» κορίτσια. Της τα ΄λεγα εγώ της Δήμητρας κοροϊδεύτηκα, ελάττωσε λίγο την μάσκαρα, μπας και σε δει διαφορετικά.

Τα Σαββατοκύριακα, περνούσαν με εμένα και την Δήμητρα να ερχόμαστε όλο και πιο κοντά, τόσο κοντά που είχε αρχίσει να γίνεται εθιστικό. Βρισκόμασταν αγκαλιασμένες, ακόμα και αν δεν ήταν μπροστά η Μαλβίνα. ( Ακόμα και όταν δεν ήταν μπροστά η Μαλβίνα ; )

Υπονοούμενα, ερωτικά βλέμματα και χάδια, άρχισαν να κάνουν την αμοιβαία εμφάνιση τους. Ο Αποστόλης και η Τζούντη, δεν πίστευαν πως όλο αυτό ήταν προσποιητό. « Είμαστε σίγουροι ότι είστε μαζί και το κρατάτε κρυφό μη σας ματιάσουμε!», έλεγαν πολύ συχνά και οι δύο τους. Ακολούθησαν πολλές παρόμοιες βραδιές, με την Δήμητρα να αμφιταλαντεύεται φαινομενικά ανάμεσα στην Μαλβίνα και σε έμενα. Πληροφοριακά σας, λέω, ότι μου άρεσε πολύ αυτό που συνέβαινε, και η παρουσία της Μαλβίνας, δεν με απασχολούσε, όσο και αν απασχολούσε ή όχι την Δήμητρα.

Μια Σαββατιάτικη νύχτα, στις τουαλέτες ενός από τα μεγαλύτερα λεσβιάδικα της Αθήνας, η Δήμητρα επιθυμούσε να αποβάλει τα τέσσερα Αμαρέτο λεμόνι, αλλά δεν δεχόταν να επισκεφτεί την τουαλέτα χωρίς εμένα. Εκεί, ανάμεσα στο νιπτήρα και το σπαστικό μηχάνημα που στεγνώνει τα χέρια, εγώ και η Δήμητρα, βρεθήκαμε  δύο χιλιοστά πριν τα χείλη μας ενώσουν, όταν η εμφάνιση του Αποστόλη, από την καμπίνα της τουαλέτας, μαζί με κάποιον γεροδεμένο μελαχρινό, μας επανέφερε στην πραγματικότητα.

Ακολούθησαν δύο εβδομάδες που η Δήμητρα δεν κατάφερε λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων να ανέβει Αθήνα. Τίποτα δεν μας εμπόδιζε να μιλάμε καθημερινά στο τηλέφωνο, στο msn, με μηνύματα. Τις στιγμές που υπήρχε  η απόσταση ανάμεσα μας, οι σχέσεις μας ήταν άκρως φιλικές, τα πράγματα έχαναν τον δρόμο τους μόνο όταν βρισκόμασταν στον ίδιο χώρο.  Όταν επιτέλους η Δήμητρα ανέβηκε Αθήνα, ένα μεθυσμένο βράδυ Σαββάτου, ανάμεσα στο πέμπτο και το έκτο ποτό, πάνω σε ένα ακόμα ερωτικό τετ- α- τετ επι πίστας, με την Μαλβίνα στον ίδιο χώρο, εγώ και η Δήμητρα βιώναμε το ίδιο σκηνικό όπως εκείνη τη φορά στην τουαλέτα που μας διέκοψε ο Αποστόλης. Μόνο που αυτή την φορά, το φιλί μας το έκοψε ο Μάριος, που κατέφθασε στο μαγαζί. Α ναι, ξέχασα να σας πω, ότι ο Μάριος ο γνωστός ξάδερφος της Δήμητρας, είχε ένα φλερτ εκείνο τον καιρό με τον Βασσίλη.

Εκείνη, ήταν η πρώτη φορά, που συνειδητοποιούσα, ότι τα αισθήματα μου απέναντι στην Δήμητρα, έχαναν σιγά -σιγά τον φιλικό τους χαρακτήρα. Ξημέρωσε Κυριακή. Δέχτηκα μήνυμα από την Δήμητρα « Έχεις κανονίσει τίποτα για απόψε το βράδυ; Αν όχι, έλα κατά τις 10 από της Στίλβης, μου έχει αφήσει τα κλειδιά..». Να σημειωθεί, πως η Στίλβη, απουσίαζε στην Ιταλία για μια συναυλία. Με την Δήμητρα, βρισκόμασταν πάντα έξω, ποτέ δεν είχαμε βρεθεί σε σπίτι και μάλιστα οι δύο μας. Τι να ήθελε άραγε; Να μου διευκρινίσει ότι είμαστε μόνο φίλοι ή να μου δώσει το πράσινο φώς για κάτι παραπάνω;

(συνεχίζεται)