The "L" Stories (part 15)

  • History Of Men's Magazines, vol 2, Taschen

Αγαπημένη μου Ντέινα

Θα ήθελα να σας γνωρίσω έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο στη ζωή μου. Την φίλη μου την Ντέινα. Η Ντέινα ήταν δασκάλα κιθάρας, ήταν ο άνθρωπος που με εξοικείωσε με την μουσική, μου δίδαξε πως η μουσική είναι η τροφή της ψυχής. « Η μουσική τρέφει την ψυχή σου, μου έλεγε, και εκείνη, τρέφεται από το άκουσμα σου..» .Έπιασα πρώτη φορά στα χέρια μου κιθάρα, στα 15 μου. Αρνητική με την εκμάθηση των συγχορδιών, το όμορφο κλασικό όργανο βρήκε αρχικά μια διακοσμητική θέση στον τοίχο μου. Ήρθε όμως κάποτε η ώρα, που η αγάπη μου για την κιθάρα, συναντήθηκε με την υπομονή της Ντέινας. Η υπομονή παντρεύτηκε την θέληση μου, και τότε η αγάπη μου για την μουσική γέννησε την αποδοχή μου στην γνώση..

Η αλήθεια είναι πως γνώριζα την Ντέινα αρκετά χρόνια νωρίτερα. Γνώριζα τον πατέρας της από το σχολειό. Εκείνος ήταν δάσκαλος μουσικής, ψηλός, γεροδεμένος, καλοστεκούμενος, ασπρομάλλης με γένια λευκά. Με δυο μάτια παιδικά, κι ας κόντευε τα 70. Ήταν πειραχτήρι σαν νέο παιδί, φλέρταρε
τις ωραίες γυναίκες, ακόμα και αν εκείνες τον αντιμετώπιζαν σαν να τα έχει χαμένα. Όπως καταλαβαίνετε, έβλεπα την Ντέινα από τα 13 μου, εκείνη τότε στα 22, να σουλατσάρει με τον πατέρας της στο προαύλιο του σχολείου, ή να συνοδεύει με την κιθάρα της την σχολικά χορωδία…

Αν και τα χρόνια που μας χώριζαν άγγιζαν την δεκαετία, όταν έκλεισα πια τα 18, η Ντέινα και εγώ γίναμε φίλες αχώριστες. Στην Ντέινα, εκμυστηρευτικά πολύ σύντομα για μένα. Χωρίς εισαγωγές και προλόγους, απλά της το είπα. Στην αρχή δεν με πίστευέ. Μετά της έγινε έμμονη ιδέα. Ήταν κάτι καινούριο γι αυτήν και την ενθουσίαζε το «αντίκτυπο» μιας τέτοιας δήλωσης.

Στις βραδινές μας περιπλανήσεις, με σύστηνε εκείνη στα ανυποψίαστα αρσενικά, χωρίς να με προετοιμάζει, δίχως να με ρωτάει.

«Από δώ η φίλη μου η Katrin, μην διανοηθείς ούτε εσύ ούτε η φίλοι σου να της την πέσετε. Δεν της αρέσουν οι άνδρες, και αν προσπαθήσεις να την πείσεις για το αντίθετο, απλά θα χάσεις το χρόνο σου, και εγώ θα χάσω πάσα ιδέα για ακόμα ένα αρσενικό».

Αυτές ήταν οι αβίαστες δηλώσεις την φίλης μου της Ντέινας. Εγώ φυσικά, κοκκίνιζα, γέλαγα,ξανά γέλαγα, παράγγελνα νερό, δεύτερο νερό, έτρεχα στην τουαλέτα, μία δύο, έκανα υπομονή, μέχρι που αλλάζαμε μαγαζί. Κάποτε το πήρα απόφαση και άρχισα να συστήνομαι από μόνη μου, σιγά μην άφηνα την Ντέινα να κάνει το κομμάτι της έτσι ανιδιοτελώς.

Στο δικό μου παιχνίδι, πριν προλάβει η Ντέινα να με χαντακώσει, μεταμφιεζόμουν «στα λόγια» σε μια επιτυχημένη ζωγράφος, την Μαριάνθη, που στα 20 της είχε κάνει κιόλας 2 εκθέσεις ζωγραφικής, ήταν str8, και είχε σχέση με έναν πασίγνωστο ηθοποιό, που όμως για ευνόητους λόγους, δεν μπορούσε να αποκαλύψει το όνομα του. « Μαριάνθη , ζωγράφος», ξεστόμιζα και μετά καταλαβαίνετε τι ακολουθούσε.

«Είσαι στην Καλλών τεχνών, δεν το πιστεύω!», «Είμαι πολύ συγκινημένος που γνωρίζω μια ζωγράφο!», «Ουάου, θέλω να μάθω τα πάντα για την τέχνη», « Μπορώ να γίνω το μοντέλο σου»; «Θέλω έναν πίνακα σου να βάλω στο σαλόνι μου, ξέρεις δεν έχω δυο εβδομάδες που μετακόμισα», «Ποια είναι η γνώμη σου για την πορνογραφία» «Προσωπογραφία ή αφηρημένη τέχνη ταιριάζει καλύτερα σε πορτοκαλί τοίχο»; (Άλλαξε χρώμα στον τοίχο, αυτό δεν θέλει σπουδές για να στο απαντήσω). Όσο για το ταλέντο μου, προφανώς, ήταν διάχυτο. Όλοι ήταν τόσο ευγενικοί, τόσο σίγουροι για την επιτυχία μου, « Μα φαίνεσαι, η αύρα σου, τα χέρια σου είναι καλλιτεχνικά, ακόμα και ο τρόπος που κοιτάζεις..», μου έλεγαν.

Και όλο αυτό, γιατί λατρεύαμε τις αντιδράσεις των τρίτων. Γιατί, όποιον ρόλο κι αν υποδυόμασταν , τα ίδια κομπλιμέντα θαυμασμού εισπράταμε. Γιατί τα βράδια μας, δεν είχαν ενδιαφέρον, αν η φαντασία μας δεν ξέφευγε. Γιατί δεν ησυχάζαμε αν δεν πίναμε δυο τρία σφυνάκια στην υγειά του ταλέντου μας!

Και από τότε η φίλη μου η Ντείνα, δεν με ξανά σύστησε. Όχι γιατί βρήκε κάτι άλλο να κάνει, αλλά γιατί απλά, πάντα την προλάβαινα εγώ. «Από δω η φίλη μου η Λίτσα, είναι κομμώτρια και κατοικεί στο Μπουρνάζι, ονειρεύεται κάποια μέρα να γίνει τραγουδίστρια γιατί λατρεύει τα μπουζούκια. Απόψε ψάχνει για νέες γνωριμίες ..μήπως ενδιαφέρετε κανείς;»

Υ.Γ1 : Αν σας συστηθεί και εσάς κάποια με το όνομα Μαριάνθη, και δηλώνει ζωγράφος, να την δουλέψετε και εσείς γιατί της αξίζει. Αν πάλι δεν σας ενδιαφέρει να την εκδικηθείτε, μην αμελήσετε να αναζητήσετε και την Λίτσα!
Υ.Γ2 : Αν γνωρίσετε κάποια, που είτε την λένε Μαριάνθη, είτε είναι ζωγράφος, μην είστε προκατειλημμένοι, η κοπέλα δεν σας φταίε σε τίποτα!
Υ.Γ3: Αν γνωρίσετε κάποια με το όνομα Μαριάνθη και είναι ζωγράφος, αλλά δεν είμαι εγώ, ζητώ συγγνώμη στην ʽʼσυνάδελφοʼʼ, γιατί άντε να σας πείσει για την αθωότητα της.
Υ.Γ4 : Τώρα που αποκαλύφθηκα και εγώ και η Ντέινα, θα αλλάξουμε και όνομα και επάγγελμα. Όποιος μας ξεσκεπάσει παρόλο αυτά, κερδίζει ένα σετ ζωγραφικής, μια παλέτα, και έναν πίνακα από τα χεράκια μου με τίτλό « Το γέλιο βγήκε απ΄τον παράδεισο ».
(συνεχίζεται)